چَہ چِتگیں رودپترءَ

image_pdfimage_print
تاک ءِ پُشتءَ تاکاں لیٹینان اَت ءُُ ھمک تاک آئیءِ جیڑگاں گیش کنان اَت، بلے انگت بازیں تاکے آئی ءَ لیٹینگی اَت کہ لیٹینت یئِ  نہ کت!!!
آئی ءَ تاکے لیٹینت: یک مردے، اُستایے ءِ گورءَ نشتگ۔ زھم ءُُ اِسپر ٹَپّائینگ ءَ اِنت، بلے دست یئِ  آئی ءِ لوگانی نیمگءَ شھار داتگ اَنت۔
”اِے وَ منی بازار ءِ اَکس اِنت بلے اے تاک ءِ سرءَ کَے ءَ جوڑ کتگ!!؟“
آئی ءَ دگہ تاکے لیٹینت: مردے جنگ ءَ اِنت، لھتے نوکی چَہ واب ءَ پادایگ ءِ جُھدءَ اِنت۔
سیمی تاک یئِ  لیٹینت: دو مردم جنگءَ اِنت، لھتے نشتگ ءُُ تماشا چارگ ءَ اِنت۔
پدءَ چارمی تاک یئِ  لیٹینت: یکے کُشگ بوتگ ءُُ دومی آئی ءِ سرون ءَ نشتگ ءُُ گریوگ ءَ اِنت۔ مردم درست وتی لوگانی تہءَ سَر کَشّگ ءَ اَنت۔
مردکار پاد اَتک، ڈَنّ ءَ دَراَتک ءُُ چار اِت یئِ پرچاکہ ھما تاک ءِ سرءِ جوڑ کتگیں اَکس آئی ءِ ھمساھگانی لوگانی رَنگ ءَ اِت اَنت۔
”یا….!! ادءَ انگت چُشیں ھبر نیست ءُُ گونڈو ھم لئیب ءَ اَنت، بلے اَکس کَشّءَ باریں پرچا…..!!؟“
گومے جیڑگ ءَ، پدءَ اَتک ءُُ تاکے لیٹینت یئِ: مردم جنگءَ اِت اَنت۔ ھمیشاں لھتے جَنَگ بوتگ اَت ءُُ لھتے ھمے جونانی سرءَ گریوگ ءَ اَت۔
اے رَندی آ گُڑ اِت، پرچاکہ ندارگ اَنچوش اَت گوش ئے زاناں بُت کَشّءَ آئی ءِ میتگءِ دَمک ءُُ مردمانی بُت جوڑ کتگ اَنت۔
ڈَنّ ءَ دَر اَتک: ”دِلوؔ، کھیرؔ، مُریؔ، شَدریؔ، او! بانڈیؔ؟“
درستاں یک یک ءَ پَسّو دات: ”جی واجہ!… ھَیر اِنت؟“
پَسّو یئِ نہ دات ءُُ پدءَ لوگ ءَ اَتک ءُُ تاکے لیٹینت یئِ: لھتے جنین برھنگ کنگ بوتگ ءُُ ھمیشاں لَٹ دیگ بوگ ءَ اِنت۔
ھمے دراھیں اَکس آئی ءِ مات، گھار ءُُ جن ئیگ اِت اَنت۔ گبیرّگ ءَ چُلّ ءَ شت، پدءَ گھار ءِ لوگءَ، ھمے وڑءَ تچانی ءَ ڈگار ءَ مات ءِ ھال ءِ گِرگءَ شت۔ بلے اے درست سلامت اِت اَنت۔
نوں آئی ءِ جیڑگ گیش بوان اِت اَنت، ءُُ اے ھبر پرائی ءَ دردے اَت کہ ھمے بُت کَشّ کَے بوتگ کہ دراھیں اَکس یئِ  منی کَس ءُُ ازیزانی جوڑ کتگ اَنت یئِ۔؟ مستریں ھیرانی ھبر پہ آئی ءَ ایش اَت کہ آئیءِ سرجمیں بازار ءَ بُت کَشّ نیست ءُُ نبوتگ!!
سگریٹے روک کت یئِ: ”باریں ھمے بُت کَشّ کَے اِنت!!؟“
پدءَ ھمے تاک یئِ زُرت اَنت ءُُ کوہ ءِ بُن ءَ شت ءُُ نشت۔
تاکے لیٹینت یئِ: گُڑ اِت…!! ھمے کوہ ءِ بُن ءَ لھتے جون اَنت کپتگ اَنت، بلے ایشانی سرءَ موتک آروک آئیءِ کسانی ءِ سنگت اَنت۔
آئی ءِ گیشتریں گُڑَگ ھمیش اَت کہ سھتے پیسر ھمے تاک ءِ سرءَ دو مردم جنگءَ اَت، لھتے نشتگ ءُُ تماشا چارگ ءَ اَت، گڑا اِے اَکس ھمے تاک ءِ سرءَ چِتو ءُُ چے پیم بدل بوت اَنت؟ دومی ایش کہ اے اَکس اوں تاجگ اَنت، پرچا کہ رنگ آئیءِ دستءَ لِچّگءَ اِت اَنت۔ نوں آئی ءِ ٹیلگ چَہ ترس ءَ دَر اَتک اَنت۔
آئی ءِ دل ترکگ ءَ اَت ءُُ لرزاں لرزاں اُستا ءِ گورءَ اَتک: ”من ءَ یک شرّیں زھمے بہ جن ءُُ بدئے کہ مروچاں من ءَ وڑ وڑیں اَکس گِندگ بوگ ءَ اِنت کہ من لوٹاں وتءَ بہ پھریزاں۔“
اُستا ءَ مِرمرانکیں کندگے جت ءُُ گوشت: ”تو اَنوں کجا روگءَ ئے؟“
”ڈگار ءِ نیمگءَ دَمے سارت کناں، بلے چَہ منی واتری ءَ پیسر زھم ءَ ھم تیار کن ءُُ دیم دئے…!!“
اُودءَ کھیرے ءِ بُن ءَ نشت۔ سھتے دَم ءِ سارت کنگ ءَ پد، تاکے لیٹینت یئِ: ”یا….!! اے وَ ھمے کھیر اِنت ءُُ جھل ءِ نندوکیں مردم من آں، بلے اے اکس ءِ تہءَ منی چمّاں تیر وارتگ…!!!“
آئی ءِ جان ءَ درھگے کَپت، نُکّ یئِ ھُشک بوت۔ سھتے پیش ھمے تاک ءِ سرءَ دگہ اَکس اِت اَنت۔ بیرگءَ آئی ءَ وتی دستے چَمّانی نیمگ ءَ بُرت، ھون ءَ پنژار بَست…..!! آئی ءَ لوٹ اِت کہ تاکاں بہ لیٹین اِیت، ءُُ ندارگاں وتی ھَکّ ءَ بہ مَٹّائیت بلے آئی ءِ تھنائی ءُُ بے وَسی ءَ آ وار نہ دات…..!!!