وش نہ انت جنگانی بدیں بولی۔ اسد بلوچ

image_pdfimage_print

زند سپرے ءُ سپرے ءَ ادار نیست دائم روان انت، پند جنان انت، ھرچ ساھدار جتا یک رنگے زندگی ءِ مساپرانت، ھر چ ھما جاہ ءَ دم بارت آئی ءِ سپر آسر بیت۔ بنیادم چہ بن ازل ءَ تھاروکیاں رژن ءِ مساپر بوتگ ۔رژن پہ بنی آدماں بدلی ءُُ سدلی ءُُ نوکی ءِ چیدگے زانگ بیت۔ تھاری ھم یک ھساب ءَ نہ انت ، پہ ھرچ کسءَ تھاری ءِ جتائیں دروشم ءُ بستارے۔ ھمے پئیم رژن ھم پہ ھرچ کس ءَ جتا بستارے داریت۔ ھرچ سا ھد ا ر وتی وتی راھاں پند جنان زندءِ گرانیں باراں وت بوجاں کنت،وت راہ ءُ در شوھازیت آپ سراں سربیت ۔بلے کسھاں ھما کس مانیت کہ باراں بوجگ بزانت۔
1
منی گمان ھمیش ات کہ من ءُ آ اے رندی کہ دوچار کپتیں یک شورے پہ وت ٹہین ایں ، من ءُ آ چہ درکسانی ءَ سنگت بوتگ ایں ۔ داں منا یات کنت من آئی ءِ ءُ آئی ءَ منی ھچ گپ بھ دل ءَ نیاورتگ ۔ ما اگاں جاک کتگ، کوکار کتگ، اڑتگ ءُ مڑاتگ ایں بلے وت ماں وت دیراں بھ زھر نبوتگ ایں۔ھمک روچ گوں یکے دومی ءَ لئیب ءُ گوازی، سنگتی، کندگ ءُ مسکرا مئے آدت بوتگ ۔برے اے دمک ءَ بہ تچ برے آپل ءَ دور کن ۔ روچے یکے ءِ ملک ءُ گواش ءَ برو ءُ برُن ۔منا ھوش ھم نہ کنت کہ ما گوں یکے دومی ءَ دیراں جتا بوتگ ایں ۔بلے اے اولی رند انت کہ سک دیریں مایکے دومی ندیستگ ۔آ کجا انت من ھچ نزاناں۔ لھتیں روچ بیت آ من ءَ سک گیرآھگ ءَ ات۔ اے منی گمانات کہ من ءُ آ زوت دچار کپ ایں۔ اگاں دچار کپتیں پہ وت شورے ٹہین ایں ۔
2
چوناھا آئی ءَ منا ھمے گْوشتءُ شت کہ آ لاپ ءِ شوھاز ءَ روگ ءَ انت۔ پرچا کہ کودکی ءَ وتی روچ وارتگ انت، نو ما زند ءِ چکاسانی دؤرے ءَ اتکگ ءُ سربوتگ ایں ۔پمشکہ لاپءِ شوھاز المی انت۔ اے ھبراں پُرّیں شانزدہ سال گوستگ ۔دم پار من آ نہ دیست۔ آ پہ لاپ ءِ شوھاز کجا وئیل بوت من بہہ ھچ کس جست نہ کت ءُ وت ھم نزانت کہ آ کجا شتگ ، چے کنگ ءَ انت، پرچا نئیت ، چیا انچو دیر کنگ ءَ انت۔ نو ھمیش اِنت لھتیں روچ بیت من پہ آئی ءَ جیڑگ ءَ ات اوں، من ءَ وت سرءَ آ گیر آھگءَ ات ۔ اے شانزدھیں سالاں یک رندے ھم پہ روزگار آ منی گتّ ءُ گمان ءَنیاتکگ ات۔  نو من جیڑگ ءَ اوں کہ اے رندی اگاں من آدیست ،الم ءَ آئی ءَ چہ جست ءُ پرس کناں، کجا بوتگِ؟ چے کتگ ءِے ؟کدی رؤت؟ دوار کدی کئیت ؟مرچی کماشے گپ ءَ ات کہ دوشی کورءِ لمب ءَ پنچ کنٹ دز کپتگ ، یکے ءِ سر پر نہ بوتگ، دومی ءِ دست، سیمی ءِ پاد ، پنچانی آزا سلامت نہ بوتگ انت ، جان ءِ گوشت براتگ انت ،پنچیں جون پجارگ نہ بوتگ انت ۔مردماں سھبی کل ءُ کسارت کتگ انت مرچاں کؤر روگی نہ انت۔


3
مئے امبری ھبرے و نہ انت بلے مردم کسہ کن انت کہ اے جاگہ تیوگ ءَ جنگل بوتگ۔ درچک ءُ دار، کاہ ءُ بوچ، کشت ءُ کشار
بوتگ۔ اے جاگہ ءَ مردماں اچ ما پیسر ھم زند کوازینتگ۔ انچو گْوش اَنت کہ چہ ما پیش ادءَ نشتگیں مردم سک دلیر ءُ نہ ترس بوتگ انت۔ پیر مردے ھمک بیگاہ کاپر ءِ ساھگ ءَ گوں نماسگاں نندیت کسہ کاریت ۔ رنگ رنگیں کسہ ،منی تئی کسہ ،میتگ ءُ مہلوکءِ کسہ،مال ءُ دلوتانی کسہ، شپ ءُُ روچ ءِ کسہ، زند ءُ مرگ ءِ کسہ۔ تو بگش پیر مرد وت ھُشکیں کسھے۔ ھرچ گرنچے کہ بوجیت یک کسھے الّم درکئیت۔ مرچی ھم آ گوں نماسگاں ھمے میتگ ءِ کسھاں کناں اَت ۔ھمے میتگ کہ پیر مرد گوں نماسگاں نندوک ات۔ میتگ ءِ سر کماش مزن دل ءُ نہ ترسیں مردمے بوتگ۔ آئی ءَ وتی مردمانی ھیال دائم گوْر بوتگ۔ مردمانی کار ءِ آھگ ، لوٹ ءُ گرزانی پورا کنگ، الاج ءُ درمان درھ کماش ءَ کتگ انت۔ یکے ءَ مجال ھم نہ بوتگ کہ آئی ءِ میتگ ءَ بئیت لٹّ ءُ پل بہ کنت یا میتگ ءِ مردمانی کار ءَ ھراب بہ کنت۔مئے امبری گپّے و نہ انت بلے پیرینان کسہ کتگ کہ باریں چنت کرنان ساری چہ ولائتاں یک بادشاھے اتکگ۔ آئی ءَ گوں وتی لشکر ءَ اے میتگ ءِ سرکماش میڑ داتگ ۔ ھمے جنگ ءَ سرکماش گوں لہتیں ورناھاں جنئگ بوتگ ھما انت چہ بے کماشی ءَ میتگ ویران انت۔ کس کسی نہ انت۔
4
من اگاں کسہ ساچے بوتیناں پہ تو الم کسھے ساچ اتگ ات۔  تئی کسہ اگاں من ءَ ابئید ھم دیم ءَ آرگ بہ بنت واناک بنت، تئی گوچلی، تئی چالاکی، تئی، بے لجّی، تئی بے آپی، تئی بے تامی، تئی سل کاری کجاں کجاں ھرابی انت کہ ترا گون نہ بوتگ ءُ گون نہ انت۔ دزی، ڈنگی، کشت ءُ کوش، مردم آوار جنئگ ،لبّ ءُ ملام گرگ ،ھرچ کس ءَ جست کن تئی ھمے کسھاں زانت۔بلے توئے کہ وتارا مزن مردے، راجکار ءُ نہ ترسے لیک ئے۔ البتہ تو اگاں گوچل ءُ سل کاریاںھوار دپ لنڈرے مہ بوتین ئے بلکیں تئی سل کاریاں ترا نام ءُ دپ بکتیں، تئی بے ننگی ءُ بے تامی ءِ کسہ دیم ءَ بیاتکیں انت ۔ تئی مزن مردی ءُ دلیری ھمیش بیت کہ مردم اچ تئی لٹک ءُ لنڈریاں چہ تو ترس انت تئی کسّھاں کس نہ کنت ءُ تو سرپد بئے کہ اے تئی دلیری انت۔
5
شپ ءِ تھاری وتی اندر ءِ مارشتانی پجارگ ءَ یک سوگاتے۔ بائداِنت کہ مردم زندءِ متاھاں سر گوز مہ کنت۔ ھرچ شریں کارے کہ تئی دست ءَ بیت بہ کن ئےِ۔ من شپ ءِ گپ جت من ءَ سما انت کہ شپ تہار انت ءُ تہاری باز براں مردم ءَ لگورھم کنت پمشکہ اے ھیال مدام من ءَ جیڑگ پر مائیت اگاں شپ کاگدے بوتیں من پتات ءُ جاگھے کنڈ کت ۔پدا گوں ھاکاں بار دات ھر چ کس ءَ لوٹ ات ھم مہ دیستیں ۔اگاں منی دست بہ رستیں روچ من گشانے ءَ کت ءُ تئی پیژگاہ ءَ تاپ ءَ دات، بلّے رژناھی پہ مدام ءِ واست ءَ چار کنڈاں تالاں بوتگ ات۔
6
پیر مردے دائم منی ھیالاں کئیت منا سکین دنت ، ھبر کنت، جیڑگ پر مائیت۔ آ وتی آپ بند ءِ زندگیں کارستے بوتگ۔ آئی ءِ واھگ انت ما ھم ھما داب ءَ زندگ بہ بیں کہ اچ ما رند کہ گیدی ءِ کسہ آرگ بنت ما آئی ءِ پشپد چوں پیر مرد ءَ یات آرگ بہ بیں۔ یک لنج ءُ تھاریں زمستانی شپے آ پدا منی واب ءَ اتک ۔گوں من ھبر ءَ ات کہ ترس زند ءِ سپراں گونڈ داریت انسان ءِ مستریں نابودیاں چہ یکے ترس انت
کہ ھچ کار ءَ نئیلیت۔ امنچو ترس آماچ بئے دو امنچو گموار بئے پمشکہ باندات ءِ وست ءَ بہ جیڑ ۔ اے کہ مرچی انت اشی ءَ ترا ھچ دز رس نیست ناں کہ تئی لوٹ ءِ پدا اتکگ، ناں کہ تئی واھگاں واتر بیت ۔وتی گماں ارزاں کنگ ءِ یکیں راہ ھمیش انت کہ مرچی ءَ وئیل کن ھرچی کنگی انت باندا بکن ، پہ باندات ءَ بہ جیڑ زندگ بوت کن ئے ۔گؤمے گپاں آ اشت ءُ شت ۔ من ھما دوشی ئیں لنجیں شپ ءِ گوں نشتگ ءُ جیڑگ ءَ اوں چوناھا من ءَ پیر مردپمشکہ دوست بیت کہ جیڑگ پر مائیت۔مرچی کہ ھرچی ھست ءُ بیگ ءَ ایں اے درستاں وئیل کنگ ءُ پہ باندات ءِ وشیاں نوکیں واب گندگ ئے سکین دنت۔